اقليم چهارم و پنجم ، نستعليق ، بى كا ، شنبه 4 جمادى الاولى ( پايان اقليم چهارم ) 1263 ، تمامى صفحات جدول محرر ، درحواشى نسخه شرح حال تعدادى از دانشمندان علاوه بر متن ، تحرير شده است . ، جلد : مقواى لايى با روكش كاغذى ، 125 برگ ، 17 سطر ، 16 * 30 سم حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة - فخرى نامه ( شعر - فارسى ) سنايى ، مجدود بن آدم ، 473 ؟ - 525 ؟ ق مثنوى است در بحر خفيف به سال هاى 524 تا 525 ق سروده شماره بيتها در نسخه ها گوناگون است . پس از مرگ سنائى بدستور بهرامشاه غزنوى مسودات ( حديقة ) را گرد آورى كرده و براى آن ديباجه اى نوشته است . و دراين ديباجه مرگ سنائى را 525 ياد كرده است . فهرست بابها به نظم كه درپايان نسخه كتابخانه ملى آمده چنين است : باب اول باب تحميد است . . . باب ثانى ثنا ونعت رسول . . . باب ثالث زعقل گويم من . . . . باب رابع زعلم و خواندن علم . . . باب خامس زعشق وتعبيرش . . . باب سادس زغفلت ونسيان . . . باب سابع زحال دشمن ودوست . . . . باب ثامن زگشت افلاك است . . . . باب تاسع ثناى شاه جهان . . . . باب عاشر صفات اين تصنيف . فهرست نسخه چاپى 1 - التقديس والتمجيد 2 - نعت النبى 3 - صفة العقل 4 - فضيلة العلم 5 - الغفلة القهور 6 - ذكر الافلاك والكواكب والبروج 7 - الاحباب والاعداء 8 - العشق 9 - حسب حاله وبيان احواله 10 - ذكر سلطان الزمان [ مجلس 26 / 268 ؛ نسخه هاى خطى فارسى 4 / 2761 ؛ فهرست الفبايى آستانقدس ص 219 ؛ دانشكده ادبيات مشهد ص 54 ؛ فهرست سپهسالار 2 / 499 - 500 ؛ الذريعة 6 / 382 ؛ كتابخانه ملك 2 / 210 - 211 ؛ مجلس 3 / 176 ؛ دانشگاه تهران 12 / 2599 ؛ كتابخانه جامع گوهرشاد 1 / 133 ؛ فهرست آستان قدس 7 / 304 و 9 / 111 - 112 و 304 و 305 و 759 و 17 / 112 - 114 ] 4898 ) نسخه شماره : 4 / 5549 - 219 / 27 آغاز : . . . * و آنچه مجبور بنده كرده اوست آدمى را ميان عقل و هوا * اختيار است شرح كرمنا انجام : پانصد و بيست و چار رفته زعام * پانصد و بيست و پنج گشته تمام باد بر مصطفى درود و سلام * ابد الدهر صد هزاران عام افتادگى ازآغاز ، نستعليق ، بى كا ، 1033 ، جلد : مقواى سفيد عطف گالينگور قهوه اى ، 38 برگ ، 26 چليپايى سطر ، 11 * 18 سم 4899 ) نسخه شماره : 3338 - 118 / 17 آغاز : اى شده در نهاد خود عاجز * كى شناسى خداى را هرگز چون تو در علم خود زبون باشى * عارف كردگار چون باشى انجام : زانكه در زير هفت و پنج و چهار * نيست مل بى خمار و گل بى خار درجهان است خوب وزشت به هم * و آن جهان دوزخ و بهشت به هم